Toen haar man Harry op 53-jarige leeftijd een herseninfarct kreeg, veranderde alles voor Anita Commereuc-Saris uit Sommelsdijk. “We waren nog geen zestig. En ineens stond ons leven stil.” Harry raakte halfzijdig verlamd en verloor zijn spraakvermogen. Anita, zelf werkzaam in de zorg, stopte met werken om thuis voor hem te zorgen.
.jpg)
“De eerste jaren waren heftig en heel verdrietig. Alles moest anders. We leerden communiceren met pen en papier en pasten onze eerder zelfgebouwde woning aan.” Daarnaast is Anita vanaf die tijd ook mantelzorger voor haar moeder.
Anita ontdekte gaandeweg: “Zorgen voor een ander lukt alleen als je ook goed voor jezelf zorgt. Balans is het sleutelwoord. Je kunt niet constant verdrietig blijven. Dan hebben we allebei geen leven.” In beweging vindt ze haar uitlaatklep. Anita begon met sporten, ging op schilderles, volgde een yogaopleiding en geeft nu zelf yogales. “Ik had nooit gedacht dat ik dat nog zou kunnen. Maar het helpt mij én het helpt anderen. Het geeft zoveel blijdschap en energie.”
Ook met Harry doet zij yoga-oefeningen. En ze dansen samen op hun favoriete muziek uit de jukebox. “Samen bewegen geeft kracht. En als ik me goed voel, kan ik er beter voor hem zijn.” Intussen bereiden ze zich voor op een nieuwe stap: verhuizen naar het Zwanenburghof in Sommelsdijk, een plek waar buren bewust naar elkaar omkijken. “We hebben het huis gekocht, maar wonen er nog niet. Het idee dat daar mensen wonen die voor elkaar klaarstaan, voelt als een warm vooruitzicht.”
.png)
Anita is ook actief bij het Mantelzorgcafé van Stichting ZIJN. “Ik bezoek de momenten waarop mantelzorgers elkaar ontmoeten. Hier delen we ervaringen: met een lach en een traan. Soms zit iemand er echt doorheen en dan helpt een goed gesprek enorm. We begrijpen elkaar hier namelijk, zonder veel te hoeven uitleggen.”
Wat ze andere mantelzorgers wil meegeven? “Wees lief voor jezelf. Neem tijd om op te laden. Ik ga geregeld met vriendinnen op pad, en dat gunt Harry mij. Voor mensen om mantelzorgers heen voegt ze toe: “Blijf liefde uitdelen en doe af en toe iets kleins voor een ander. Een praatje in de supermarkt, een maaltijd voor je buren, een boodschap voor een oudere. Dat lijkt weinig, maar het doet zoveel.” Zeg niet alleen ‘laat maar weten of ik iets kan doen’. Bied iets aan. Het werkt echt en het verlaagt de drempel om om hulp te vragen.”
Dit is een artikel uit het magazine van De Goede Nieuwe Tijd Goeree-Overflakkee. Kijk op degoedenieuwetijd.nl/magazine voor meer artikelen en inspiratie.
.jpg)
